Sharon Houkema
biografie
Sharon Houkema studeerde in 2001 af aan de Gerrit Rietveld Academie. Enkele jaren later werd ze genomineerd voor de feministische Mamacash Art Awards. Na het afronden van de Rijksakademie Beeldende Kunsten in 2009 won ze in de Volkskrant Beeldende Kunst publieksprijs. In 2015 werd ze genomineerd voor de Longlist van de Prix de Rome. Ze werd uitgenodigd voor verschillende internationale artist-in residency-programma's, waaronder El Eco in Mexico City en ViaFarini, in Milaan en ontving beurzen en stipendia van onder meer Fiorucci Art Trust, Mondriaan Fonds, Prins Bernard Cultuurfonds en het Ministerie van OCW.

Houkema verzorgde solotentoonstellingen in o.a. Kunstlerhaus Bethanien, Berlijn, Annet Gelink Gallery, Amsterdam en MU Eindhoven. Ze nam deel aan groepstentoonstellingen in La Casa Encendida, Madrid, White Box, New York, Estrany de la Mota, Barcelona, CTM festival in Berlijn en Fact in Liverpool. Buiten de context van vier muren en een plafond, werd haar werk gepresenteerd door kunstorganisaties zoals Museum M, Into Nature en Land-Art Contemporary. Haar werken werden opgenomen in collecties als Fiorucci, KRC, Familie Sanders en LUMC.

Zowel haar institutionele presentaties als de werken in de openbare ruimte kregen belangstelling van onder meer NPR, El Pais, NRC, Volkskrant, MetropolisM. Houkema maakte zelf verschillende print en web publicaties en droeg bij aan publicaties door onder meer Roma, Node, Kunstlicht, en Kulturo/LABAE.

Ze gaf presentaties en participeerde in discussies in o.a. El Eco Museo Experimental, Omstand / Collectie De Groen, KunsthalKade Land art Expertmeeting. Verder droeg ze bij aan aan haar werk gerelateerde educatieve programma's in binnen- en buitenland, en organiseerde deze zelf in het kader van solo-tentoonstellingen. Daarnaast had ze het genoegen te mogen werken als kunstdocent.

SOLAR SERVER
SOLAR SERVER
the extended body

U bezoekt deze website via een zonneserver. De server is niet groter dan een lunchbox, en wordt aangedreven door een klein zonnepaneel met accu. De zonneserver heeft weinig energie nodig, maar als diens dagen donker en druk zijn, kan het gebeuren dat de website offline gaat. Mocht dit het geval zijn, dan is het geen storing, maar een boodschap.

Mediafilosoof Marshall McLuhan beschouwde iedere vorm van technologie als een verlengstuk van het lichaam dat de vermogens ervan vergroot. De hamer maakt sterker, het wiel maakt sneller, en met de smartphone reiken ogen en oren verder. Deze extensies beïnvloeden de manier waarop we onze omgeving waarnemen en ermee interacteren. Vaak gebeurt dit zonder dat wij ons van die invloed bewust zijn.

Voor alle consumptieproducten geldt dat diens productie-, transport-, en afvalfasen voor een groot deel onzichtbaar voor ons blijven. Voor onze media-consumptie geldt dat misschien nog wel meer. Toch maakt ook deze vorm van consumptie gebruik van materie en energie, en wordt dat gebruik ergens op aarde door mensen en niet-mensen gevoeld.

Onze technologieën worden weliswaar steeds efficiënter in het gebruik van bronnen, toch neemt wereldwijd de totale consumptie toe. De paradox van Jevons verklaart dit als volgt: een efficiënter bronnengebruik verlaagt de kosten, waardoor een grotere productie ontstaat, wat leidt tot een grotere consumptie. Een groeiende consumptie is niet zozeer te wijten aan bevolkingsgroei, maar vooral aan de groeiende consumptie van een klein, welvarend deel van die bevolking. Vergroening van de technologieën alleen zal die problemen niet verbeteren. Daarvoor is een cultuuromslag nodig, en bijbehorende regelgeving.

Om dat doel te bereiken zijn er talloze kleinere en grotere strategieën die elkaar kunnen versterken. Dit is slechts een daarvan: Kies een van je lichamelijke extensies en leer het intiem kennen, in al zijn levensfasen. Erken de banaliteiten, de onzuiverheden, de lekkages, en de wijzen waarop deze de levens van anderen in reiken. Pruts aan uw bereik tot er gaandeweg een bereik ontstaat dat ieders behoeften zo goed mogelijk dient. Onze uitgebreide lichamen zijn geen tempels, maar het kunnen wel servers zijn.

Sharon Houkema, 2022




Met dank aan:
Maarten van Maanen voor het web-design en lettertype
Daniel Versteegh (Bit of pepper / Ai-Captain) voor het bouwen van de zonneserver

Dit project is mede tot stand gekomen door een bijdrage van het Tijlfonds
NED / ENG
biografie
Sharon Houkema studeerde in 2001 af aan de Gerrit Rietveld Academie. Enkele jaren later werd ze genomineerd voor de feministische Mamacash Art Awards. Na het afronden van de Rijksakademie Beeldende Kunsten in 2009 won ze in de Volkskrant Beeldende Kunst publieksprijs. In 2015 werd ze genomineerd voor de Longlist van de Prix de Rome. Ze werd uitgenodigd voor verschillende internationale artist-in residency-programma's, waaronder El Eco in Mexico City en ViaFarini, in Milaan en ontving beurzen en stipendia van onder meer Fiorucci Art Trust, Mondriaan Fonds, Prins Bernard Cultuurfonds en het Ministerie van OCW.

Houkema verzorgde solotentoonstellingen in o.a. Kunstlerhaus Bethanien, Berlijn, Annet Gelink Gallery, Amsterdam en MU Eindhoven. Ze nam deel aan groepstentoonstellingen in La Casa Encendida, Madrid, White Box, New York, Estrany de la Mota, Barcelona, CTM festival in Berlijn en Fact in Liverpool. Buiten de context van vier muren en een plafond, werd haar werk gepresenteerd door kunstorganisaties zoals Museum M, Into Nature en Land-Art Contemporary. Haar werken werden opgenomen in collecties als Fiorucci, KRC, Familie Sanders en LUMC.

Zowel haar institutionele presentaties als de werken in de openbare ruimte kregen belangstelling van onder meer NPR, El Pais, NRC, Volkskrant, MetropolisM. Houkema maakte zelf verschillende print en web publicaties en droeg bij aan publicaties door onder meer Roma, Node, Kunstlicht, en Kulturo/LABAE.

Ze gaf presentaties en participeerde in discussies in o.a. El Eco Museo Experimental, Omstand / Collectie De Groen, KunsthalKade Land art Expertmeeting. Verder droeg ze bij aan aan haar werk gerelateerde educatieve programma's in binnen- en buitenland, en organiseerde deze zelf in het kader van solo-tentoonstellingen. Daarnaast had ze het genoegen te mogen werken als kunstdocent.

SOLAR SERVER
SOLAR SERVER
the extended body

U bezoekt mijn website via een zonneserver. De server is niet groter dan een lunchbox, en wordt aangedreven door een klein zonnepaneel met accu. De zonneserver heeft weinig energie nodig, maar als diens dagen donker en druk zijn, kan het gebeuren dat de website offline gaat. Mocht dit het geval zijn, dan is het geen storing, maar een boodschap.

Mediafilosoof Marshall McLuhan beschouwde iedere vorm van technologie als een verlengstuk van het lichaam dat de vermogens ervan vergroot. De hamer maakt sterker, het wiel maakt sneller, en met de smartphone reiken ogen en oren verder. Deze extensies beïnvloeden de manier waarop we onze omgeving waarnemen en ermee interacteren. Vaak gebeurt dit zonder dat wij ons van die invloed bewust zijn.

Voor alle consumptieproducten geldt dat diens productie-, transport-, en afvalfasen voor een groot deel onzichtbaar voor ons blijven. Voor onze media-consumptie geldt dat misschien nog wel meer. Toch maakt ook deze vorm van consumptie gebruik van materie en energie, en wordt dat gebruik ergens op aarde door mensen en niet-mensen gevoeld.

Onze technologieën worden weliswaar steeds efficiënter in het gebruik van bronnen, toch neemt wereldwijd de totale consumptie toe. De paradox van Jevons verklaart dit als volgt: een efficiënter bronnengebruik verlaagt de kosten, waardoor een grotere productie ontstaat, wat leidt tot een grotere consumptie. Een groeiende consumptie is niet zozeer te wijten aan bevolkingsgroei, maar vooral aan de groeiende consumptie van een klein, welvarend deel van die bevolking. Vergroening van de technologieën alleen zal die problemen niet verbeteren. Daarvoor is een cultuuromslag nodig, en bijbehorende regelgeving.

Om dat doel te bereiken zijn er talloze kleinere en grotere strategieën die elkaar kunnen versterken. Dit is slechts een daarvan: Kies een van je lichamelijke extensies en leer het intiem kennen, in al zijn levensfasen. Erken de banaliteiten, de onzuiverheden, de lekkages, en de wijzen waarop deze de levens van anderen in reiken. Pruts aan uw bereik tot er gaandeweg een bereik ontstaat dat ieders behoeften zo goed mogelijk dient. Onze uitgebreide lichamen zijn geen tempels, maar het kunnen wel servers zijn.

Sharon Houkema, 2022




Met dank aan:
Maarten van Maanen voor het web-design en lettertype
Daniel Versteegh (Bit of pepper / Ai-Captain) voor het bouwen van de zonneserver

Dit project is mede tot stand gekomen door een bijdrage van het Tijlfonds
NED / ENG
Op weg naar een natuurlijker bos

We lopen met een groepje mensen in recreatiegebied 'De Dennen'. Het beheer in dit gebied is gericht op het doen ontstaan van een zo natuurlijk mogelijk bos. Om het proces van verval en verjonging in de gesloten bospercelen op gang te brengen helpt Staatsbosbeheer hier en daar een handje door kleine plekken open te zagen. Er voegen zich steeds meer mensen bij het groepje. Hun emoties zijn deels gespeeld, deels echt. Hun uiterlijke kenmerken veranderen voortdurend. Ook hun huizen zijn niet meer hetzelfde, misschien aan de buitenkant, maar zeker niet van binnen.

Zomers sluit men de warmtewerende gordijnen. De aarde warmt op, koelt af, warmt op. Sommigen klagen, anderen reageren gelaten. Sommigen staan in de file, anderen in de supermarkt en weer anderen lopen, ongeveer een halve meter van elkaar, elk in eigen gedachten. Het zijn een man en een vrouw. Een man en een man. Twee jongens, bijna mannen. Van hun gang gaat een lichte dreiging uit. Als je ze niet zou kennen zou je ze waarschijnlijk uit de weg gaan, maar je kent ze: het zijn je jeugdvrienden. Nee, niet je jeugdvrienden, het zijn die jongens van het Poolse klusbedrijf die onlangs de badkamer opnieuw hebben betegeld. De tegels waren Roomwit nu zijn ze Schelpwit. Het badmeubilair komt er zo veel beter in uit.

"Mooi", zeg ik. Ik wil niet lachen, maar het komt toch, het ziet er zo vreemd uit: jouw gezicht in een grimas boven de wastafel en het mijne daar achter in spiegelbeeld. Ik probeer een arm om je schouder te leggen, maar je zegt: 'Het gaat al weer.' We lopen de badkamer uit, de overloop over, de trap af naar beneden. In de hal pak ik mijn jas, mijn sjaal en overweeg je alles van belang nog snel te zeggen, terwijl ik met mijn autosleutel in de hand naar buiten stap, op de natte bladeren die samen met de omgezaagde boomstammen langzaamaan de aarde in zakken.

Uit gelijknamig boek/xylotheek (unicum), 2011